Во текот на процесот на нашиот духовен развој стекнуваме способност да нурнеме длабоко во себе и се здобиеме со пристап до Блаженство (Ананд) од нашата душа (атма). Секој од нас се наоѓа во различни фази на духовна еволуција. Квалитет и кванитетот, како и времетраењето на Блаженството кое го доживуваме, се директно пропорционални со степенот на нашиот духовен развој.
Додека наутро се гледаме во огледалото, сме се навикнале да го гледаме својот лик. Но, дали некогаш сме се запрашале, како би изгледале кога би можеле да видиме како изгледа нашата Душа?
Овака изгледа внатрешниот лик на просечниот човек денес.
Од надвор, ние ги чистиме своите домови и се капеме секојдневно бидејќи нечистотијата надовор од нас е лесно видлива. Меѓутоа, внатрешно духовно чистење е сосема друга приказна и ретко се презема.
Ја имаме најбрилијантната светлост внатре во нас, тоа е душата, но дури и најсилната светлина ако се прекрие се дебели ќебиња ќе остане скриена од погледот. Оваа темнина која ја опкружува нашата душа е “духовното незнаење” за нашата вистинска природа, односно Блаженство. Ова духовно незнаење се однесува на нашата неспособност да гледаме подалеку од нашите пет сетила, умот и интелектот и да ја согледаме душата во нас. Кога ние (отелетоврената душа) почнеме да обавуваме или вршиме духовна пракса, тогаш темнината постепено се намалува, и ние сме во состојба да ја согледаме душата и да доживееме Блаженство од неа.
Како што стануваме редовни во нашата духовна пракса, почнуваме да добиваме искри на чудесни Божествени искуства кои се познати како духовни искуства. Малку подоцна ќе опишаме некои од овие исксутва.
Завршната фаза е т.н. Шивадаша (т.е. состојба на единство со Бога или Богоспознание). Завршната фаза настанува кога обвивката е целосно разградена и чистата душа може да блесне без обрачот од “духовното незнаење” кој што го блокира нејзиниот сјај.