การพัฒนาจากหยาบสู่ละเอียด

หลักการข้อนี้กล่าวว่าเราควรพัฒนาการปฏิบัติทางจิตวิญญาณของเราให้ก้าวจากการกระทำภายนอกที่เป็นรูปธรรม ไปสู่การฝึกในระดับที่ละเอียดและลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เพราะการฝึกปฏิบัติที่อยู่ในระดับละเอียดนั้นทรงพลังมากกว่าการปฏิบัติที่อยู่ในระดับหยาบ ตัวอย่างเช่น ในความสัมพันธ์ของคนสองคนที่จับมือกันเพื่อแสดงความเป็นมิตร แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาอาจไม่ชอบกันเลยก็ได้ การจับมือเป็นเพียง “เปลือกนอก” ของความสัมพันธ์เท่านั้น ในทางตรงกันข้าม คนอีกสองคนอาจรู้สึกปรารถนาดีต่อกันอย่างแท้จริง แม้จะไม่มีการสัมผัสทางกายใด ๆ ก็ตาม

เช่นเดียวกันกับการฝึกฝนทางจิตวิญญาณการประกอบพิธีกรรมภายนอกอย่างเป็นรูปแบบ(ในระดับกายภาพ) โดยปราศจากความศรัทธา ควรได้รับการแทนที่ด้วย ความศรัทธาภายในที่แท้จริงต่อพระเจ้า หรือความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อการเติบโตทางจิตวิญญาณ