Jednym z ważnych kryteriów określających nasz postęp duchowy jest stopień rozpuszczenia (zaniku) umysłu, intelektu oraz ego. (Zob. przypis 2 poniżej.)
Problem, z którym wszyscy mierzymy się od urodzenia, polega na tym, że rodzice, nauczyciele i przyjaciele wzmacniali w nas pięć zmysłów, umysł i intelekt. We współczesnym świecie ogromny nacisk kładzie się na sprawy związane z pięcioma zmysłami, umysłem i intelektem, takie jak wygląd zewnętrzny, wysokość zarobków, krąg znajomych i wiele innych. Większości z nas nigdy nie mówi się, że celem naszego życia jest wyjście poza samych siebie i dotarcie do Boga obecnego w nas samych.
Dlatego gdy rozpoczynamy praktykę duchową, musimy również oduczyć się lat uwarunkowań, które nauczyły nas skupiać się wyłącznie na pięciu zmysłach, umyśle i intelekcie. Modlitwa jest ważnym narzędziem pomagającym zmniejszyć naszą zależność od pięciu zmysłów, umysłu i intelektu oraz umożliwiającym odrzucenie tych wieloletnich uwarunkowań.
Sam akt modlitwy zakłada, że osoba modląca się uznaje Moc, do której się modli, za wyższą od siebie. Poprzez modlitwę człowiek wyraża swoją bezradność, poddaje się Wyższej Sile i prosi o pomoc. Jest to cios w ego jednostki, ponieważ modlitwa oznacza zwrócenie się o pomoc do wyższego umysłu i intelektu niż własne. Dlatego częsta modlitwa pomaga nam przekroczyć ograniczenia naszego umysłu i intelektu oraz uzyskać dostęp do Uniwersalnego Umysłu i Intelektu. Z biegiem czasu przyczynia się to do rozpuszczenia naszego umysłu i intelektu. W ten sposób częste i szczere modlitwy o rozwój duchowy pomagają w rozpuszczeniu umysłu, intelektu oraz ego.