Jak już widzieliśmy we wcześniejszych artykułach z tej serii, emocja duchowa (bhāv) jest stanem doświadczania obecności Boga wszędzie. Obejmuje to odczuwanie obecności Boga w sobie, w innych ludziach, a także we wszystkich istotach żywych i nieożywionych we wszechświecie. Choć dla niektórych zrozumienie tego na poziomie intelektualnym przychodzi łatwo, znacznie trudniej jest faktycznie tego doświadczyć. Co więcej, dla większości ludzi bardzo trudne jest życie zgodnie z tym zrozumieniem w każdej chwili codziennego życia.
Jednym z ważnych powodów, dla których większość ludzi nie jest w stanie doświadczać emocji duchowej (bhāv), jest niski poziom duchowy przeciętnego człowieka. Należy zauważyć, że mówiąc o „przeciętnym człowieku”, mamy na myśli osobę przeciętną pod względem duchowym. W życiu materialnym taka osoba może być miliarderem, głową państwa lub celebrytą ze świata rozrywki. Obecnie dominujący poziom duchowy ludzi na świecie wynosi 20%, podczas gdy Święty, który osiągnął Ostateczne Wyzwolenie (Mokszę), ma poziom duchowy 100%. Aby praktyka duchowa mogła przebiegać płynnie dzięki emocji duchowej, poziom duchowy poszukiwacza powinien wynosić co najmniej 50%. Podobnie, aby przebudzić emocję duchową poprzez praktykę duchową, minimalny wymagany poziom duchowy to 50%. Aby osiągnąć ten poziom, należy intensywnie intonować Imię Boga, pozostawać w towarzystwie Zasady Boga (satsang) oraz nieustannie ofiarowywać służbę Absolutnej Prawdzie (satsēvā). Nawet po przebudzeniu emocji duchowej, aby ją utrzymać, konieczne jest stałe kontynuowanie praktyki duchowej.
Ważną kwestią, na którą poważny poszukiwacz Boga powinien zwrócić uwagę, jest ostrożność wobec jedynie zewnętrznych przejawów emocji duchowej. Prosimy odnieść się do naszego artykułu pt. „Jakie są różne przejawy emocji duchowej?”. Istotne jest, aby mierzyć własną emocję duchową miarą tego, na ile potrafimy nią żyć w codziennym życiu. Na przykład ktoś może doświadczać emocji duchowej w postaci chłodnych łez podczas wizyty w miejscu kultu, przy wspominaniu swojego Mistrza duchowego (Guru) lub w trakcie jakiegoś doświadczenia duchowego. Jednak prawdziwym sprawdzianem emocji duchowej jest zdolność dostrzegania ręki Boga, która nas wspiera nawet w obliczu przeciwności życiowych. W takiej sytuacji, po dołożeniu wszelkich możliwych starań, jesteśmy w stanie aktywnie oddać (poddać) sytuację u stóp Boga. Kolejnym sprawdzianem jest obserwacja naszej postawy i zachowania wobec innych, szczególnie wobec tych, którzy zachowują się wobec nas negatywnie. Jeśli potrafimy dostrzegać Zasadę Boga w nich podczas naszych interakcji, jest to pewny znak prawdziwej emocji duchowej.